Las edicions Reclams qu'an lo gran tristèr de vos har saber que Bernat Manciet s'ei mort.

« Nosautis reis de la lana cobèrta de marescs
de mautons de vacas e de hilhs
nòste país qu’està bastit suus huecs
ont nos l’an metut los i avèm prestat lo nòste Diu
ont es Diu sus las lanas ?»

Bernat Manciet, L’enterrament a Sabres, Mollat, 1996.

Bernat Manciet que vadó en 1923 a Sabres dens las Lanas. Despuish 1945, que bastí dab capborrèr, en occitan de Gasconha, ua òbra de la mèi grana exigéncia e de las mèi importantas de la literatura contemporanèa. Deu sonet au cant reiau, de la poësia epica au teatre, deu roman a la novèla e dinc a l’essai, pas nat genre non l’escapè.

Que publiquè en 1955 lo son permèr recuèlh de poësia, Accidents (ed. L’Escampette) qui provoquè un tèrratrem dens las Letras occitanas autan com lo son roman Lo gojat de noveme (ed. Reclams) pareishut en 1964, o en 1989 lo son long poèma dedicat au pòble de la lana e de Gasconha, L’enterrament a Sabres (ed. Mollat).

La soa òbra que continua, tostemps vitèca, au delà deu son partir, dab las publicacions a viéner d’un recuèlh de novèlas Casaus perduts e la soa version francesa, Jardins perduts, de la reedicion deu son essai Le Triangle des landes e, enfin, deu son darrèr poèma Lo Brec ou La Blanche Nef dab loquau Bernat Manciet se’n torna tà la hont de la soa òbra. Brembem-nos, qu’en 1945, qu’estó Miquèu de Camelat qui’u publiquè peu permèr còp un poèma titolat A le nèu.

Quitament se la Gran-Lana ei demorada la soa tèrra d’inspiracion, Bernat Manciet qu’ei reconeishut com un deus poètas qui balhè a la poësia epica la soa expression mèi complida, mèi universau.